Illæ verò consilii rationisque expertes appetitiones cibi, potus, & voluptatum, quas natura longius à ratione cordis aliarumque partium interstitio seclusas, subter præcordia locauit, ne tam crebro, tamque violenter infestarent mentem, vt si in propinquo versarentur: illæ (inquam) nimis frequenter, oculis mentis velut præstrictis ac præpeditis, detrusaque voluntate à gubernatione locomotricis ea facultate pro turpissimarum ingurgitationum, & fœdissimarum libidinum ministra, prorsus beluino ritu abutuntur: fitque hoc eo crebrius & fœdius, quo Epatis, partiumque huic coniunctarum discrasia, symmetriam naturæ congruam plus excedit, cœlique positus eandem magis etiam inficiunt, & appetitiones intendunt.
Etenim & αὐτὸ τὸ πᾶν ἐπιθυμητικὸν οἷον ἄγριον θρέμμα ἢ ζῷον [ἀνυπήκοον?] τοῦ λόγου, πάντων δι᾽ ἐπιθυμίας οἰστρώδεις ἐπιχειρεῖ κρατεῖν, id est, ipsaque adeo in vniuersum cupiditatum vis tanquam agreste pecus, aut animal, non obediens rationi, omnibus, cupiditatum œstro quasi percita, imperare aggreditur: & vbi subiectum φύσει ἄκρατον natura intemperans, complexum fuerit, leui occasione facilius irritatur & incenditur, atque vbi efferbuit, tum vrit acrius, tum vrget pertinacius locomotricem.
그러나 숙고와 이성이 없는 음식·음료·쾌락에 대한 욕구들은 사정이 다르다. 자연은 그것들이 가까이에 있을 때처럼 자주, 또 거세게 정신을 괴롭히지 못하도록, 심장과 다른 부분들을 사이에 두어 이성에서 멀리 떼어 놓고 명치 아래에 자리 잡게 했다. 그런데도 이 욕구들은 너무나 자주 정신의 눈을 가리고 방해하듯 하며, 의지를 운동 능력의 지배 자리에서 밀어낸 뒤 그 능력을 몹시 수치스러운 폭식과 더없이 추악한 욕정에 봉사하는 하인으로 삼아, 완전히 짐승 같은 방식으로 악용한다. 간과 그에 연결된 부분들의 체액적 불균형(discrasia)이 본성에 알맞은 균형을 더 크게 벗어날수록, 또 하늘의 배치가 그 불균형을 더 심하게 손상시키고 욕구를 강화할수록, 이러한 일은 더 자주, 더 추악하게 일어난다.
실제로 “욕구를 지닌 부분 전체는 이성에 복종하지 않는 사나운 짐승이나 동물과 같아서, 광란에 가까운 욕망을 통해 모든 것을 지배하려 한다.” 곧, 저자의 라틴어 풀이로는 욕망의 힘 전체 자체가 이성에 복종하지 않는 거친 짐승이나 동물처럼 욕망의 광란에 휩쓸린 듯 모든 것을 지배하려 든다는 것이다. 이 욕구 능력이 ‘퓌세이 아크라톤(φύσει ἄκρατον)’, 곧 본성상 절제되지 않는 바탕을 갖게 되면, 사소한 계기에도 더 쉽게 자극되고 불붙는다. 일단 끓어오르면 더 거세게 타오르고, 운동 능력을 더 끈질기게 몰아붙인다.
Appetitus naturalis sæpe vincit actiones mentis & voluntatis.
자연적 욕구는 정신과 의지의 작용을 자주 이긴다.