Original

Adducitur in contrarium exemplum Christi, Habácuc, Philippi Apostoli. Quod de Christo adducitur, narratio ex Euangelio historica rei gestæ refutat. Nusquam enim vno verbo innuitur Christum à Diabolo raptum aut vectura traductum esse per ærem. Matthæus inquit, παραλαμβάνει αὐτὸν, εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν, καὶ εἰς ὄρος ὑψηλὸν, secum deducit eum in sanctam vrbem, & montem excelsum quod quid est aliud, quam assumendo adiungit eum sibi socium aut comitem itineris? Iter quale fuerit, describit Lucas. De monte, inquit, ἀναγαγὼν αὐτὸν ὁ Διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν ἔδειξεν, &c. subducens eum in altum montem, & de translatione in vrbem sanctam ἤγαγε αὐτὸν εἰς Ἱερουσαλήμ duxit eum in Ierusalem. Denique de collocatione super pinnas templi, Matthæus inquit, ἵστησιν: Lucas ἔστησε statuit. Quid his verbis refertur, nisi quod cum Christo, & ab ipso ordine naturæ factum est? duce enim ascendit in montem, venit in vrbem sanctam, constitutus est supra templi pinnas, non volatu, non raptu. Erramus, si existimamus, Christum quantumuis eo tempore humiliatum, aut voluisse vt Diabolus experiretur miraculum in se concessu omnipotentiæ diuinæ, quod ipsi Diabolo est ἀ[…]ον, nefas; aut edi ab eo voluisse nouo & inusitato prodigio primo, quod nullo exemplo diuino proditum fuit antea; aut eo momento certamen illud acerrimum inter Christum & Diabolum peractum fuisse, quo verba historiæ recitantur. Quæ proferri enim exempla è Scriptura possunt? De Propheta Habacuc quæ senserit tota antiquitas, nemini ignotum est, & significatur id ab Hieronymo in præfatione Danieli præfixa, exemplo cuiusdam Iudæorum Rabin:, qui vrgentes traductum Habacuc ex Iudæa in Assyriam, iussit vnum exemplum simile ex canonica Scriptura producere, cum narratio de Habacuc authentica non sit: eoque allegorica potius, quàm & historica: deque Ezechiele ex ipso Ezechiele demonstrauit, Spiritu illum non corpore spectasse, quæ commemorat cap. 37. & 43. & de Paulo addidit ex ipsius confessione, non fuisse eum affirmare ausum, vtrum κατ’ ἔκστασιν, alienatione quadam mentis raptus in cœlum tertium, Spiritu ibi an corpore fuerit. De Philippo quid narrat historia aliud, quàm abreptum illum ex Eunuchi oculis à Spiritu Domini, & Azoti inuentum esse? Angeli iussu accessit ad Eunuchum. Spiritu Domini abductus ex eius conspectu recessit. Vbique igitur esse cum essentiæ diuinæ solius sit: Eiusdem est etiam in momento aut interuallo breuissimo temporis, diuersissimis in locis ac dissitis longissime esse ac conspici. Quod igitur Diabolo in sua spirituali natura, id in graui corpore aliquo multo magis effectu est impossibile. Sed quidquid huius factum à Magis aut veneficis asseueratur, totum hoc ex lusibus est ac deceptionibus præstigiarum oculis & menti offusarum.

Quantum etiam Diabolus in partem hominis intelligentem ac rationalem possit, in mentem scilicet & voluntatem liberam, docet scriptura toties, cum ignita tela Diaboli, & subiectiones venenatas: cum insidias structas & retia tensa erroribus blanda specie fucatis, & præstigiis sophisticis ac sycophanticis, illecebris & impulsus cauere, fugere, & elidere armis spiritualibus præcipit. Exemplis refertæ sunt historiæ, & obseruationes experientiæ perpetuæ. Sed inter omnia facultatem ac potestatem Diaboli in hoc genere operum, & actiones eiusdem in partem rationalem, demonstrant maxime impiis ac prophanis hominibus familiares ac domestici Spiritus mali, quos ex pacto sibi ac fœdere adsciscunt vates, prænuncios futurorum, aut ignotorum, quæ inquiruntur, indices, aut etiam Magistros opinionum, ac Rectores præuios, aut præsidiarios succenturiatos, disputaturis aliquid aut commentaturis in quocunque doctrinarum & disciplinarum genere: inter quos acumine, argutiis, & inuolutæ sophisticæ, sed speciosæ, perplexitate antecellere aliis feruntur Spiritus Siculi. Tales enim si adipiscantur, facile se Antagonistas superaturos confidunt. Suggeri illis hominibus minime dubium est à talibus spiritibus multa de iis rebus vel artibus, quas exquisite norunt. Multa re ipsa sæpe vanissima, ad speciem veri tamen ingeniosa, sed sophistica subtilitate componi, sicut aliis artes malas & consilia perniciosa, facie prima præclara & salutaria subiiciunt. Præstigiæ tamen & imposturæ tantum sunt, quales sunt argutiæ Auerroisticæ in Philosophia, quæ non, vt dona diuina excellentium artificum, artes condunt & excolunt: nec in eis veritatem diuinam illustrant ac stabiliunt, sed illas deprauant ac labefactant: hanc dubiis implicant & obruunt. Illa, quæ à Deo sunt in excellentibus ingeniis rectis, & naturis Heroicis, Diabolo ἀμίμητα non imitabilia, sunt.

Denique præstigiæ illæ ex Diabolo natæ vanissimæ sunt, quibus non Magi tantum & venefici, sed & impostores Pontificii persuadent sibi & aliis. Illi suis ἐπῳδαῖς, καταδέσεσι, ἐπαγωγαῖς, & καταδέσμοις, carminum incantamentis, alligationibus, illiciis, & vinculis, quacunque forma verborum in carminibus & incantationibus vtantur consecrando, vel execrando, deprecando, vel adiurando. Hi suis, quas ex Dei verbo impio illius, & nominis diuini in inuocatione Dei inprimis abominando ac detestando abusu vsurpant consecrationibus, fingunt vim inesse tantam, vt vel ipsa pronunciatione efficiant, quod volunt, vel mediis assumtis imprimant vim nouam illorum effectricem. De Deo solo dicit scriptura: Dominus sum ego omnis creaturæ. Numquid mihi difficile est omne verbum: Item; Ipse dixit, & facta sunt. Et de Filio Dei, quod sustineat omnia verbo suo potente. Solus Deus quod iubet, iussu facit. Idque omnipotentiæ solius est, & Diabolo præstare impossibile est. Pontificii impostores vero hanc virtutem ac potestatem non soli verbo tribuunt, sed sacerdoti simul raso & vncto, ritu curiæ Romanæ, quod deterius. Nec inficiabuntur incantationes esse, vsitatas adhuc ipsis consecrationes aquæ, salis, olei, plantarum, characterum, verborum sacrorum, & similium, quibus se præter insitas & physicas vires inducere illis nouas sacras & spirituales, aspersu, illitu, appensu, impressu characterum, ad delendum peccatum, sanandos morbos animæ & corporis, fugandos Dæmones, & similia, impudenter & audacter affirmant.

Korean

이에 대한 반례로 그리스도와 하바쿡, 사도 필리포스의 사례가 제시된다. 그리스도에 관해 제시되는 사례는 복음서에 실린 사건의 역사적 서술 자체가 반박한다. 그리스도가 악마에게 낚아채이거나 실려 공중을 가로질러 옮겨졌다는 암시는 어디에도 단 한마디 없다. 마태오는 “παραλαμβάνει αὐτὸν, εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν, καὶ εἰς ὄρος ὑψηλὸν”, 곧 “그를 데리고 거룩한 도성과 높은 산으로 간다”라고 한다. 이어지는 라틴어 풀이도 “secum deducit eum in sanctam vrbem, & montem excelsum”, 곧 “그를 자신과 함께 거룩한 도성과 높은 산으로 데려간다”이다. 이것은 그를 데려다가 여행의 동료나 동행자로 자기 곁에 둔다는 것 말고 무엇이겠는가? 그 여행이 어떤 것이었는지는 누가가 서술한다. 산에 관해서는 “ἀναγαγὼν αὐτὸν ὁ Διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν ἔδειξεν”, 곧 “악마가 그를 높은 산으로 데리고 올라가 보여 주었다” 등으로 말한다. 라틴어 풀이는 “subducens eum in altum montem”, 곧 “그를 높은 산으로 데리고 올라가서”이다. 거룩한 도성으로 옮겨 간 일에 관해서는 “ἤγαγε αὐτὸν εἰς Ἱερουσαλήμ”, 곧 “그를 예루살렘으로 데려갔다”라고 한다. 라틴어로도 “duxit eum in Ierusalem”, 곧 “그를 예루살렘으로 데려갔다”이다. 마지막으로 성전 꼭대기에 세운 일에 관해 마태오는 “ἵστησιν”, 곧 “세운다”라고 하고, 누가는 “ἔστησε”, 곧 “세웠다”라고 하며, 라틴어 풀이는 “statuit”, 곧 “세웠다”이다. 이 말들은 그리스도와 함께, 또 그리스도 자신에 의해 자연의 질서를 따라 이루어진 일 외에 무엇을 전하는가? 그는 안내자를 따라 산에 올라갔고, 거룩한 도성으로 왔으며, 성전 꼭대기에 세워졌다. 날아서도, 낚아채여서도 아니었다. 그리스도가 당시 아무리 자신을 낮춘 상태였어도, 하나님의 전능이 허락하여 악마가 자신에게 기적을 시험하기를 원했다고 생각한다면 우리는 잘못 생각하는 것이다. 그것은 악마 자신에게 허용되지 않은 일, 곧 nefas, ‘금지된 일’이다. 또는 그리스도가 악마를 통해 전혀 새롭고 이례적인 이적이 최초로 일어나기를 원했다고 생각해도 잘못이다. 그런 일은 이전에 하나님의 어떤 사례로도 전해진 적이 없기 때문이다. 또 그리스도와 악마 사이의 그 격렬한 싸움이 그 사건을 서술하는 말을 낭독하는 바로 그 짧은 순간에 끝났다고 생각해도 잘못이다. 대체 성경에서 어떤 사례들을 가져올 수 있겠는가? 예언자 하바쿡에 관해 옛사람들이 어떤 견해를 가졌는지는 누구에게나 알려져 있다. 히에로니무스도 다니엘서 앞에 붙인 서문에서 어느 유대교 랍비의 사례를 들어 이를 지적한다. 하바쿡이 유대에서 아시리아로 옮겨졌다고 내세우는 사람들에게 그 랍비는 정경 성경에서 비슷한 사례 하나를 가져오라고 요구했다. 하바쿡의 이야기는 권위 있는 기록이 아니며, 따라서 역사적이기보다는 우의적인 이야기이기 때문이다. 그는 또 에제키엘 자신을 근거로, 에제키엘이 37장과 43장에서 언급하는 것을 몸으로 본 것이 아니라 영으로 보았음을 입증했다. 바울에 관해서도 바울 자신의 고백에 따라 덧붙이기를, “κατ’ ἔκστασιν”, 곧 “황홀경 가운데”, 라틴어로는 “alienatione quadam mentis”, 곧 “정신이 어떤 식으로 평상 상태를 벗어난 가운데” 셋째 하늘로 이끌려 올라갔을 때, 자신이 거기에 영으로 있었는지 몸으로 있었는지 감히 단정하지 못했다고 했다. 필리포스에 관한 기록도 그가 주님의 영에 의해 내시의 눈앞에서 사라져 아조토스에서 발견되었다는 것 외에 무엇을 말하는가? 그는 천사의 명령으로 내시에게 다가갔다. 주님의 영에 이끌려 내시의 시야에서 떠났다. 그러므로 어디에나 존재하는 일이 오직 신적 본질에만 속한다면, 한순간에 또는 지극히 짧은 시간 간격에 서로 아주 다른, 지극히 멀리 떨어진 장소들에 존재하고 나타나는 일도 그 본질에 속한다. 따라서 악마에게 자기의 영적 본성 안에서도 불가능한 일은 어떤 무거운 몸을 대상으로 실현하기에는 더욱 불가능하다. 마술사나 마녀가 이와 같은 일을 해냈다고 주장하는 것은 모두 눈과 마음을 뒤덮는 속임수의 장난과 기만에서 나온 것이다.

악마가 인간의 지성적이고 이성적인 부분, 곧 정신과 자유의지에 어느 정도까지 힘을 미칠 수 있는지도 성경은 거듭 가르친다. 악마의 불붙은 화살과 독이 든 암시를, 또 매력적인 겉모습으로 분칠한 오류와 궤변적이고 중상적인 속임수와 유혹으로 짜 놓은 계략과 펼쳐 놓은 그물을, 그리고 충동을 경계하고 피하며 영적인 무기로 쳐서 물리치라고 명할 때마다 그러하다. 역사 기록과 끊임없는 경험의 관찰에는 그 사례가 가득하다. 그러나 이 종류의 일에서 악마가 지닌 능력과 권세, 그리고 인간의 이성적인 부분에 미치는 그의 작용을 무엇보다 잘 보여 주는 것은 불경하고 세속적인 사람들에게 친숙하게 붙어 지내는 악한 영들이다. 사람들은 계약과 맹약을 맺어 이 영들을 자기편으로 끌어들인다. 예언자로서, 미래를 미리 알리는 자로서, 또는 조사 중인 미지의 일을 알려 주는 자로서 받아들이며, 나아가 어떤 학설과 학문 분야에서든 논쟁하거나 글을 쓰려는 이들을 위해 견해의 스승, 앞장서는 지도자, 또는 예비 지원자로 받아들인다. 그 가운데 시칠리아의 영들은 예리함과 교묘한 논변, 뒤얽혀 있으면서도 그럴듯한 궤변의 복잡함에서 다른 영들을 능가한다고 한다. 사람들은 그런 영들을 얻으면 논적을 쉽게 이길 수 있으리라고 확신한다. 그런 영들이 자신들이 정통하게 아는 사물이나 기술에 관한 많은 것을 그 사람들에게 일러 준다는 데에는 의심의 여지가 없다. 실제로는 흔히 지극히 허망하지만 진실처럼 보이도록 교묘하게 꾸민 많은 것들이 궤변의 정교함으로 엮어진다. 이는 다른 사람들에게 처음 보기에는 훌륭하고 유익해 보이는 악한 기술과 해로운 계책을 일러 주는 것과 같다. 그러나 그것들은 속임수와 사기에 지나지 않는다. 철학에서 아베로에스주의의 교묘한 논변도 그러하다. 그것들은 뛰어난 기술자들이 하나님께 받은 은사처럼 학문과 기술을 세우고 갈고닦지 않는다. 그 안에서 하나님의 진리를 밝히고 확립하지도 않는다. 오히려 학문과 기술을 타락시키고 약화시키며, 진리를 의심에 얽어매고 묻어 버린다. 뛰어나고 올바른 정신과 영웅적인 본성 안에 하나님에게서 비롯된 것들은 악마에게 “ἀμίμητα”, 곧 “모방할 수 없는 것들”이며, 라틴어로도 “non imitabilia”, 곧 “모방할 수 없는 것들”이다.

마지막으로, 마술사와 마녀뿐 아니라 교황파의 사기꾼들까지 자기 자신과 다른 사람들에게 믿게 만드는, 악마에게서 생겨난 그 속임수들은 지극히 허망하다. 앞의 사람들은 자신들의 “ἐπῳδαῖς, καταδέσεσι, ἐπαγωγαῖς, & καταδέσμοις”, 곧 “주문과 결박, 유인과 속박”을 통해 그렇게 한다. 이를 라틴어로 풀면 “carminum incantamentis, alligationibus, illiciis, & vinculis”, 곧 “노래로 된 주문과 묶음, 유인하는 수단과 속박”이다. 그들이 노래와 주문에서 축성하거나 저주하고, 물러가기를 빌거나 맹세로 명령하면서 어떤 말의 형식을 사용하든 마찬가지다. 뒤의 사람들은 하나님께 기원하면서 하나님의 말씀과 이름을 불경하게, 특히 가증스럽고 저주받을 방식으로 오용하여 행하는 축성에 그만큼 큰 힘이 있다고 꾸며 낸다. 그래서 말 자체를 발음하는 것만으로 원하는 일을 이루거나, 수단으로 취한 것들에 그 일을 이루어 내는 새로운 힘을 새겨 넣을 수 있다는 것이다. 성경은 오직 하나님에 관해서만 “나는 모든 피조물의 주이다. 어떤 일인들 내게 어렵겠는가?”라고 말한다. 또 “그가 말씀하시니 그것들이 이루어졌다”라고 한다. 하나님의 아들에 관해서도 그가 자신의 능력 있는 말씀으로 만물을 붙들고 있다고 한다. 오직 하나님만이 명하시는 것을 명령으로 이루신다. 그것은 오직 전능에만 속하며, 악마는 이를 해낼 수 없다. 그런데 교황파의 사기꾼들은 이 능력과 권세를 말씀에만 돌리지 않고, 더 나쁘게도 로마 교황청의 의식에 따라 머리를 깎고 기름부음을 받은 사제에게도 함께 돌린다. 그들은 아직도 자기들이 행하는 물과 소금, 기름과 식물, 부호와 거룩한 말, 그와 비슷한 것들의 축성이 주문이라는 점을 부정하지 못할 것이다. 그들은 그러한 축성을 통해 그 사물들에 본래 갖추어진 자연적 힘 외에 새로운 거룩하고 영적인 힘을 넣는다고 뻔뻔하고 대담하게 주장한다. 뿌리고 바르고 매달고 부호를 찍는 행위를 통해 죄를 없애고, 영혼과 몸의 질병을 고치며, 악령을 쫓는 것과 같은 일을 한다는 것이다.