Original

Cum autem dicitur Deus transferre regna, & tradere quibus vult, id ipsum de legitima & ordinata translatione accipi debet. Constituit aut transfert regna Deus aut immediate, vt cum Saulem creat regem, & ab hoc regnum transfert in Dauidem, ac deinceps scissi regni auulsam partem deuoluit in Ieroboamum, &c. Aut mediate, sed legitime, vel secundum regnorum leges aut consuetudines hæreditario iure in successione vnius, aut diuisione inter plures, electione libera per χειροτονίαν, manuum sublatione, aut calculos, & suffragia, sorte, dono per cessionem ac traditionem, aut testamentum: vel bello iusto iure gentium. Quocunque horum modorum quis regnum aliquod consequitur, beneficio diuino, id legitime obtinet. Nec plures sunt modi. Nec inter beneficium diuinum, cum caput sit, fons, & causa, inter alias causas tanquam species accenseri debet, Deo velut in ordinem redacto, exclusoque à ceteris modis, quos omnes ipse, vt à se profectos origine, dirigit ad eum, quem vult, exitum. Regna legitima sunt beneficia Dei, & ipsius beneficio legitime transferuntur, qui, sicut dictum est, euehit & excutit quos vult.

Confusiones, euersiones, & vastationes ordinis & operum diuinorum in imperiis: contemtum, conculcationem, & abolitionem legum & iudiciorum, tyrannides, inuasiones, & raptus regnorum sine vlla iusta ac legitima causa violentos aut insidiosos, seditiones, conspirationes, iniusta arma, & ἄτακτον, inordinatum, quidquid est, eadem scriptura euidenter docet, non Dei esse opera, sed illius Mendacis, qui in tentatione apud Lucam contra Filium Dei Dominum omnium, sed illo tempore humiliatum, propter eam potestatem, quam ex diuino permissu habet in Mundum impium propter scelera & impietatem, superbe, sed falso gloriatur, ostensis ei regnis Mundi; Tibi dabo potestatem hanc vniuersam, & gloriam regnorum illorum. Nam mihi tradita est, & cuicunque volo, do illam. Hunc enim vocat Paulus πνεῦμα τὸ ἐνεργοῦν ἐν τοῖς υἱοῖς τῆς ἀπειθείας, spiritum qui efficax est, in hominibus contumacibus, & clare dicit Ioh. Qui facit peccatum, ex Diabolo est. Si ergo opera impiorum & contemnentium Deum sunt, ἐνεργήματα effectiones, Diaboli à Deo oriri non possunt: contra quæ etiam atque insidias Architecti instruit ac munit Paulus pios, exaggerata illius potentia, cum ostendit, luctam esse aduersus imperia, aduersus potestates, aduersus potentes mundi rectores & tenebrarum seculi huius, aduersus spirituales militias, quæ sunt in sublimi. Vnde eum Principem nominat, cui est potestas aeris. Immo Christus ipse vocat eum Mundi principem, quem in hoc positum totum, id est, traditum ac subiectum τῷ πονηρῷ, id est, illi malo, & quod genitos ex Deo, seque ipsos conseruantes non peccando, iste non attingat, testatur Ioh. 1. Epistola 5. Per mundum autem quod intelligit totam colluuiem non obedientium Deo, quem & vicisse profitetur Christus, ex Petri declaratione constat.

Si ergo Princeps est Mundi Diabolus, potestatem ergo in eo, & regnum aliquod habet. Si regnum eius est regnum tenebrarum & peccati ad quod destruendum apparuit Filius Dei. Ergo quidquid in mundo mendaciorum est ac scelerum, quidquid est etiam iniustarum cædium, & confusionum, illorum effector non est idem, qui destruit ἀρχίκακος author malorum, eorundem primus, Malus seu Diabolus; qui si princeps est mundi, Dominus eius tamen non est, eoque potestatem, quæ domini est, meram, immensam & liberam non habet in mundum, vt opere ipso fabricam Dei, quatenus opus est Architecti Dei, sed quantum ad ea tantum, quæ ipse ex se genita contra Deum, aspersit & inuexit, permissu Dei, propter hominum peccata, eiusdemque arcano & nobis abscondito consilio. Et eam ipsam quoque definitam, ad certasque astrictam metas. Discrepant in immensum creaturæ à Deo fabricatæ, & à Diabolo creaturis illata atque impressa labes, ex qua, quam habet in easdem potestatem, adeptus est, quia nulla potest omnipotentiæ diuinæ opera propria per creaturas moliri ac perficere, etsi fascinatis oculis & animis interdum præstigiis quid simile ingerit, vt paullo ante dixi. Dominium autem eius est, in quo, per quem, & propter quem, cuiusque respectu condidit Deus omnia, qui est ante omnia, & in quo omnia consistunt, quem Deus Pater constituit Dominum supra omnia, cuius pedibus omnia subiecit, qui sustinet omnia verbo suo potente & dissoluit Diaboli opera, nimirum Rex regum, & Dominus dominantium, Dominus noster Iesus Christus. Creatura ergo manet in Dei potestate, & sub eius imperio. Vastator & destructor Diabolus sui similis perpetuo, suo partu edita vrget sceleribus & iniuriis nouis, fucis, coloribus, prætextibus, & fraudibus veteribus, quibus propagat ac stabilit regnum suum inter τοὺς περιπατοῦντας ἐν τῇ ματαιότητι τοῦ νοὸς αὐτῶν, ἐσκοτισμένους τῇ διανοίᾳ, ὄντας ἀπηλλοτριωμένους τῆς ζωῆς τοῦ θεοῦ, διὰ τὴν ἄγνοιαν τὴν οὖσαν ἐν αὐτοῖς, διὰ τὴν πώρωσιν τῆς καρδίας αὐτῶν. Id est, Ex vanitate mentis suæ cogitationem habentes obtenebratam, & abalienatam à Dei vita, propter ignorantiam, quæ est in eis, ex induratione cordium ipsorum. Qui, sicut Propheta ait, ponunt cor suum sicut adamantem, ne audiant verbum & legem Domini. Qui dicenti Domino Deo per doctores sanos & orthodoxos: Audite me: Audite vocem tubæ meæ: Audite & videte, quid audiatis: Audite & intelligite: respondent contumaciter, nolumus audire. Et præcipienti, Insistite viis meis, quærite de viis antiquis, de semitis veritatis, quæ sit bona, quæ recta, vt incedatis in ea iterum respondent? Non ambulabimus. Quos tradit Deus tandem, ex consequente iusto iudicio, in mentem omnis iudicii expertem, & ruentem velut impetu ad facienda, quæ minime conueniunt, & permittit cupiditatibus cordium suorum, ac fœdis affectibus, vt posteaquam dedoluerunt, dedant se proteruiæ, ad certatim patrandam impuritatem omnem. Tales desertos à Deo eo modo, quo Psalmus docet 81. (Quia non audiuit populus meus vocem meam, & Israel non voluit me, ideo dimisi eos secundum desideria cordis eorum, ibunt in adinuentionibus suis.) Tales ergo Diabolus obsessos conuertit in latibula, organa, & cloacas suas, de quibus infra plura. Hæc de discrimine inter Dei opera primi gradus præsentiæ, & Diaboli horum æmula, opere ipso ac fine diuersissima, monuisse satis sit, quorum caput est ac summa, Deum opus suum conseruare ac gubernare liberrime. Nec hostem Diabolum violentia, aut fraude, vel insidiis aut præstigiis magicis plus posse in eo, quam sit à Deo concessum, habet enim regnum eius ac potestas præfixas metas.

Korean

그런데 하나님이 나라들을 옮기고 원하시는 이들에게 넘겨주신다고 말할 때에는, 그것을 합법적이고 질서 있는 이전에 관한 말로 받아들여야 한다. 하나님은 직접 나라를 세우거나 옮기신다. 사울을 왕으로 세우고, 그에게서 다윗에게 나라를 옮기고, 뒤이어 갈라진 나라에서 떨어져 나온 부분을 여로보암에게 넘기신 경우 등이 그러하다. 또는 수단을 거쳐 나라를 세우거나 옮기시되, 합법적으로 행하신다. 나라의 법이나 관습에 따른 상속권으로 한 사람에게 계승되거나 여러 사람에게 나뉘기도 하고, “χειροτονίαν”, 곧 “거수”, 라틴어로 “manuum sublatione”, 곧 “손을 드는 방식”이나 투표돌과 표결을 통한 자유로운 선거로 이루어지기도 한다. 제비뽑기, 양도와 인도 또는 유언에 따른 증여, 혹은 만민법에 따른 정당한 전쟁으로 이루어지기도 한다. 이 가운데 어떤 방식으로든 누군가 한 나라를 얻으면, 그는 하나님의 은택으로 그것을 합법적으로 소유하는 것이다. 이 밖의 방식은 없다. 더구나 하나님의 은택은 이 모든 것의 으뜸이고 원천이며 원인이므로, 다른 원인들 사이의 한 종류처럼 셈해서는 안 된다. 그렇게 하면 하나님을 마치 다른 것들과 같은 줄에 세우고 다른 방식들에서는 배제하는 셈이 된다. 그러나 그 모든 방식은 본디 하나님에게서 나왔으므로, 하나님 자신이 그 모든 것을 원하시는 결과로 이끄신다. 합법적인 나라들은 하나님의 은택이며, 하나님의 은택으로 합법적으로 이전된다. 앞서 말했듯이 하나님은 원하시는 사람들을 높이시고 끌어내리신다.

통치 영역 안에서 하나님의 질서와 일들을 혼란시키고 뒤엎고 황폐하게 하는 일, 법과 재판을 멸시하고 짓밟고 폐지하는 일, 폭정과 침략, 어떤 정당하고 합법적인 근거도 없이 폭력이나 계략으로 나라를 빼앗는 일, 반란과 음모와 부당한 전쟁, 그리고 “ἄτακτον”, 곧 “무질서한 것”, 라틴어로 “inordinatum”, 곧 “질서를 벗어난 것”은 무엇이든 하나님의 일이 아니라고 같은 성경은 분명히 가르친다. 그것은 그 거짓말쟁이의 일이다. 누가가 전하는 시험 장면에서 그는 만물의 주인이지만 당시 자신을 낮추고 계셨던 하나님의 아들에게 교만하게, 그러나 거짓되게 자랑한다. 범죄와 불경함 때문에 하나님의 허락 아래 불경한 세상에 행사하는 권세를 내세워, 세상 나라들을 그에게 보여 주고 말한다. “내가 이 모든 권세와 저 나라들의 영광을 당신에게 주겠다. 이것이 내게 넘겨졌으며, 나는 원하는 누구에게든 그것을 준다.” 바울은 바로 그를 “πνεῦμα τὸ ἐνεργοῦν ἐν τοῖς υἱοῖς τῆς ἀπειθείας”, 곧 “불순종의 자녀들 안에서 작용하는 영”이라고 부른다. 라틴어로는 “spiritum qui efficax est, in hominibus contumacibus”, 곧 “완고한 사람들 안에서 힘을 발휘하는 영”이다. 요한도 “죄를 짓는 자는 악마에게서 나온다”라고 분명히 말한다. 따라서 불경하고 하나님을 멸시하는 사람들의 행위가 악마의 “ἐνεργήματα”, 곧 “작용의 결과들”, 라틴어로 “effectiones”, 곧 “작용들”이라면, 그것들은 하나님에게서 나올 수 없다. 바울은 신실한 이들을 바로 그러한 행위와 그것을 꾸미는 자의 계략에 맞서 준비시키고 무장시킨다. 그는 악마의 권세가 얼마나 큰지를 강조하면서, 우리의 싸움이 지배권들과 권세들, 이 세상의 강력한 통치자들과 이 시대의 어둠을 다스리는 자들, 높은 곳에 있는 영적 군대들에 맞서는 싸움이라고 밝힌다. 그래서 그는 악마를 공중의 권세를 지닌 지배자라고 부른다. 그리스도 자신도 그를 세상의 지배자라고 부르신다. 요한은 요한일서 5장에서 세상 전체가 그 안에 놓여 있다고, 곧 “τῷ πονηρῷ”, “악한 자에게”, 라틴어로 “illi malo”, “그 악한 자에게” 넘겨지고 복속되어 있다고 증언한다. 또한 하나님에게서 태어나 죄를 짓지 않음으로써 자신을 지키는 사람들을 그 악한 자가 건드리지 못한다고 증언한다. 여기서 세상은 하나님께 불순종하는 자들의 무리 전체를 뜻한다는 사실, 그리스도가 자신이 이겼다고 선언하시는 세상도 그것이라는 사실은 베드로의 설명에서 분명해진다.

그러므로 악마가 세상의 지배자라면 그는 세상 안에서 어떤 권세와 나라를 가지고 있다. 그의 나라가 어둠과 죄의 나라이며, 하나님의 아들은 그것을 무너뜨리려고 나타나셨다. 따라서 세상에 있는 모든 거짓말과 범죄, 모든 부당한 살육과 혼란을 일으키는 자는 그것들을 무너뜨리는 분과 같은 이가 아니다. 그것들을 일으키는 자는 “ἀρχίκακος”, 곧 “악을 시작하는 자”, 라틴어로 “author malorum”, 곧 “악들의 창시자”이며, 그 악들을 최초로 일으킨 악한 자, 곧 악마다. 그가 세상의 지배자라 해도 세상의 주인은 아니므로, 주인에게 속하는 순전하고 무한하며 자유로운 권세를 세상에 대해 갖지는 못한다. 하나님의 창조물이 창조주 하나님의 작품인 한, 그는 그 작품 자체에 그런 권세를 갖지 못한다. 다만 인간의 죄 때문에, 또 은밀하고 우리에게 감추어진 하나님의 뜻에 따라 하나님이 허락하셔서, 자신에게서 생겨난 것을 하나님께 대항하여 뿌리고 들여놓은 그 부분에 대해서만 권세를 갖는다. 그 권세조차 한정되어 확실한 경계에 묶여 있다. 하나님이 만드신 피조물과 악마가 피조물에 들여놓고 새긴 부패는 한없이 다르다. 악마는 그 부패로 인해 피조물에 대해 자기가 가진 권세를 얻었다. 그는 하나님의 전능에 고유한 일은 하나도 피조물을 통해 시도하여 완수할 수 없다. 앞서 말했듯, 현혹된 눈과 마음에 때때로 속임수로 비슷한 것을 들이미는 일은 있어도 그러하다. 그러나 주권은 하나님이 그 안에서, 그를 통하여, 그를 위하여, 또 그를 염두에 두고 만물을 창조하신 분에게 속한다. 그는 만물보다 먼저 계시고, 만물은 그 안에 서 있다. 하나님 아버지는 그를 만물 위의 주님으로 세우고 만물을 그의 발아래 복종시키셨다. 그는 능력 있는 말씀으로 만물을 붙드시며 악마의 일을 무너뜨리신다. 곧 왕들의 왕이시며 주인들의 주인이신 우리 주 예수 그리스도다. 따라서 피조물은 하나님의 권능 안에, 그의 통치 아래 머문다. 황폐하게 하고 파괴하는 악마는 언제나 한결같이, 자기가 낳아 놓은 것들을 새로운 범죄와 불의, 분칠과 꾸밈, 구실과 오래된 속임수로 밀어붙인다. 이를 통해 그는 “τοὺς περιπατοῦντας ἐν τῇ ματαιότητι τοῦ νοὸς αὐτῶν, ἐσκοτισμένους τῇ διανοίᾳ, ὄντας ἀπηλλοτριωμένους τῆς ζωῆς τοῦ θεοῦ, διὰ τὴν ἄγνοιαν τὴν οὖσαν ἐν αὐτοῖς, διὰ τὴν πώρωσιν τῆς καρδίας αὐτῶν”, 곧 “자기 정신의 허망함 가운데 살아가며, 생각이 어두워지고, 마음이 완고해져 그들 안에 있는 무지 때문에 하나님의 생명에서 멀어진 자들” 사이에 자신의 나라를 넓히고 굳힌다. 라틴어 풀이는 이렇다. “자기 정신의 허망함으로 인해 생각이 어두워지고 하나님의 생명에서 멀어진 자들이다. 그들 자신의 마음이 굳어진 데서 생긴, 그들 안의 무지 때문이다.” 예언자의 말처럼 그들은 주님의 말씀과 법을 듣지 않으려고 자기 마음을 금강석처럼 만든다. 주 하나님이 건전하고 정통적인 교사들을 통하여 “내 말을 들어라. 내 나팔 소리를 들어라. 듣고, 무엇을 듣는지 살펴라. 듣고 깨달아라”라고 말씀하시면, 그들은 완고하게 “우리는 듣기 싫다”라고 대답한다. 또 “내 길에 서라. 옛길들을 물어보고 진리의 오솔길들 가운데 어느 것이 선하고 올바른지 찾아서 그 길로 걸어라”라고 명하시면, 다시 무엇이라고 대답하는가? “우리는 걷지 않겠다.” 마침내 하나님은 그에 따른 공정한 심판으로 그들을 일체의 분별을 잃은 정신에 넘기신다. 그 정신은 전혀 합당하지 않은 일을 하려고 마치 충동에 떠밀리듯 달려든다. 하나님은 그들을 자기 마음의 욕망과 더러운 정념에 내버려 두시므로, 그들은 고통을 느끼지 못하게 된 뒤 방종에 자신을 내맡기고 다투어 온갖 불결한 일을 저지른다. 그런 이들은 시편 81장이 가르치는 방식으로 하나님께 버림받은 자들이다. “내 백성이 내 목소리를 듣지 않고 이스라엘이 나를 원하지 않았으므로, 내가 그들을 자기 마음의 욕망대로 내버려 두었다. 그들은 자기들이 꾸며 낸 길을 갈 것이다.” 악마는 바로 그런 사람들을 사로잡아 자기의 은신처와 도구와 하수구로 만든다. 이에 관해서는 뒤에서 더 말하겠다. 첫째 단계의 임재에 속하는 하나님의 일들과 이를 흉내 내는 악마의 일들은 행위 자체와 목적에서 지극히 다르다. 그 차이에 관해서는 이만큼 말하면 충분하다. 그 핵심과 요점은 하나님이 자신의 작품을 지극히 자유롭게 보존하고 다스리신다는 것이다. 적인 악마는 폭력이나 속임수, 계략이나 마법의 환술로도 하나님이 허락하신 것보다 더 큰 힘을 그 작품에 행사할 수 없다. 그의 나라와 권세에는 미리 정해진 경계가 있기 때문이다.