Sed cum omnibus temporibus inde vsque ab initio Diabolus opera Dei æmulatus sit, & quibusdam præstigiis, quandoque & veris miraculis suos furores confirmarit: diligenter discrimen consideretur miraculorum Ecclesiæ & Diaboli, quæ duobus discrepant, Impossibilitate & Finibus. Primum Prophetæ & Apostoli, vt Ecclesia omnium temporum, habuerunt miracula peculiaria & propria longe supra Dæmonum vires posita, quæ nullo modo imitari Diabolus potest. Talia plurima sacræ Literæ celebrant. Primi parentes, primo & horrendo lapsu excussi gratia Dei, & in æternum sua culpa præcipitati interitum, restituuntur voce & promissione diuina, donanturque remissione peccati, iustitia noua & vita æterna, & constituitur Filius Dei, λύτρον, redemptionis precium, & Mediator apud Deum pro genere humano, defensor vero & custos Ecclesiæ aduersus tyrannidem Diaboli. Delabitur ignis cœlitus, & victimas sanctorum correptas deuorat & exurit. In exordio Mundi Enoch, deinde Helias, adhuc induti corporibus, viui rapiuntur ad Dei æternam & inuisibilem consuetudinem. Dum construitur turris Babylonica, varietate linguarum diuersarum turbantur & impediuntur operæ. Nohe seruatur & defenditur cum suis in primo illo & vniuersali Mundi κατακλυσμῷ, diluuio: cum vniuersum hominum & animantium genus (illis quæ ipse separarat & concluserat in arcam exceptis) inundatione mergeretur, quod quidem multo ante ipse prædixerat. Sara Abrahæ coniunx sterilis effœta fit fœcunda, & parit filium Isaac. Mosis multa ingentia edit miracula, quorum etsi quædam Diabolus per ἐπῳδούς, incantatores, & Magos Ægyptios effingit ac repræsentat ludibrio fascini & præstigiarum, omnia tamen præstare nequit. Estque inter illa miracula hoc vel maximum, Diabolo prorsus ἀμίμητον, non imitabile, quod Israelitis interclusis mari rubro diuisæ ac dehiscentes, & cursu represso riparum instar consistentes aquæ, transitum præbent, Deo per diuisos vndarum fluctus viam sternente, ad ictum baculi. Iosue dimicanti contra quinque Reges qui Gabaonitas oppugnabant, Sol & Luna, id est, omnium stellarum orbes, concitatissimo, quo circumaguntur, motu inhibito & fixo diuinitus, subito consistunt. Mosi, Heliæ, Salomoni immolantibus ignis cœlitus demissus victimas inflammat ac consumit, & quidem largissima perfusas & madefactas aqua. Non potest hoc perficere Diabolus, etsi ludibria quandoque similia oculis obiicit, vt cum Seleuco Pellæ rem sacram facienti, ligna aræ imposita sua sponte sese ad simulacrum Iouis conuerterunt, & sine igne sua sponte exarserunt: aut cum ex lignis extructis in ara Egnatiæ Nymphæ in Appulis, & non incensis, repente flammæ exsilierunt: aut cum in colle Vulcanio apud Siculos iuxta Petren[s]ium stagnum sarmentorum fasces ex sese sua sponte ignem conceperunt, & nullo carbone adhibito, nulloque flante halitu in incendium eruperunt: quæ tamen fabulosa esse aut fascino excæcatis hominibus miseris, à Diabolo perfecta igne subdito reor. [Marginal headings: Miraculorum Ecclesiæ & Diaboli discrimen duplex. Miracula Ecclesiæ, Diabolo ἀμίμητα καὶ ἀδύνατα, inimitabilia & impossibilia. Præstigiæ Diabolicæ imitatrices.]
그러나 마귀는 태초부터 모든 시대에 걸쳐 하나님의 사역을 흉내 내었고, 어떤 속임수들로, 때로는 실제 기적으로 자기의 광기를 굳혀 왔다. 그러므로 교회의 기적들과 마귀의 기적들 사이의 차이를 주의 깊게 살펴야 한다. 둘은 두 가지 점, 곧 불가능성과 목적에서 다르다.
첫째, 모든 시대의 교회가 그러하듯 예언자들과 사도들에게는 특별하고 고유한 기적들이 있었다. 그것들은 악령들의 능력을 훨씬 뛰어넘어서, 마귀가 어떤 방식으로도 흉내 낼 수 없다. 성경은 그런 기적들을 매우 많이 전한다. 최초의 조상들은 최초의 끔찍한 타락으로 하나님의 은총에서 떨어져 자기 잘못으로 영원한 파멸에 내던져졌지만, 신적 음성과 약속으로 회복된다. 그들은 죄의 용서와 새로운 의와 영원한 생명을 받는다. 하나님의 아들은 ‘뤼트론’, 곧 구속의 값으로 세워지고, 인류를 위하여 하나님 앞의 중재자가 되시며, 마귀의 폭정에 맞서 교회를 지키고 보호하시는 분이 된다. 하늘에서 불이 내려와 성도들의 희생 제물을 붙잡아 삼키고 태운다. 세계의 초기에는 에녹이, 그 뒤에는 엘리야가, 아직 몸을 입은 채 살아서 하나님의 영원하고 보이지 않는 교제 안으로 들어 올려진다. 바빌론의 탑을 세우는 동안에는 서로 다른 언어들의 다양성으로 작업이 혼란에 빠지고 방해받는다.
노아는 최초의 전 세계적인 ‘카타클뤼스모스’, 곧 홍수 속에서 자기 식구들과 함께 구원받고 보호받는다. 그가 따로 떼어 방주에 넣은 것들을 제외한 온 인류와 동물들이 물에 잠겼을 때였다. 그는 그 일을 오래전에 미리 말하였다. 아브라함의 아내 사라는 임신하지 못하고 출산할 힘이 다한 여자였으나, 임신할 수 있게 되어 아들 이삭을 낳는다. 모세는 크고 놀라운 기적을 많이 일으킨다. 마귀는 ‘에포도이’, 곧 주문을 외우는 자들과 이집트의 마술사들을 통하여, 마술적 홀림과 속임수의 장난으로 그중 일부를 흉내 내어 보여 준다. 그러나 모든 것을 해낼 수는 없다. 그 기적들 가운데 특히 큰 것, 마귀가 전적으로 ‘아미메톤’, 곧 흉내 낼 수 없는 것이 있다. 이스라엘 사람들이 홍해에 가로막혔을 때 물이 갈라져 벌어지고, 흐름이 억제되어 양쪽 둑처럼 서서 통로를 내어 준 일이다. 지팡이를 내리치는 데 맞추어 하나님께서 갈라진 물결 사이에 길을 내셨다.
여호수아가 기브온 사람들을 공격하던 다섯 왕과 싸울 때는 해와 달, 곧 모든 별의 천구들이, 그들을 회전시키는 지극히 빠른 운동이 신적으로 억제되고 고정되어 갑자기 멈춘다. 모세와 엘리야와 솔로몬이 제사를 드릴 때는 하늘에서 내려온 불이 희생 제물을 불붙여 삼킨다. 더구나 그 제물은 물을 아주 많이 부어 흠뻑 적신 것이었다. 마귀는 이런 일을 해낼 수 없다. 때때로 눈앞에 비슷한 장난을 내보이기는 한다. 셀레우코스가 펠라에서 제사를 드릴 때, 제단에 놓인 장작이 저절로 유피테르의 상을 향하여 돌아서고, 불을 대지 않았는데도 저절로 타오른 일이 그 예다. 또는 아풀리아에 있는 에그나티아의 님프 제단 위에 쌓아 놓고 불을 붙이지 않은 장작에서 갑자기 불꽃이 솟아난 일도 있다. 또 시칠리아 사람들 땅의 페트렌시움 호수 옆 불카누스 언덕에서는, 잔가지 다발들이 그 자체로 저절로 불을 얻어, 숯을 대지도 않고 입김을 불어 넣지도 않았는데 불길로 터져 나왔다. 그러나 나는 이런 이야기들이 허구이거나, 불쌍한 사람들이 마술적 홀림으로 눈멀어진 상태에서 마귀가 몰래 불을 넣어 행한 일이라고 생각한다.