Rursus peregrinas & alienas à naturis suis sortita sedes, aut aduersis hostilibusque ceterorum percussa radiis, enormi & venenata cordyscrasia, satellitioque effrenium virium, contra dominatricem potentiam armant, eamque ἀταξίαν ordinis perturbationem, quæ inde vsque à primis parentibus propagata, concordes conformesque inter se appetitiones, καὶ τῷ ἡγεμονικῷ ὑποτεταγμένας parti principi subiectas, distraxit voluntate sauciata, in tantum augent, vt quanquam nunc quoque constitutione præceptioneque diuina, eidem potentiæ subiectæ sint, ea lege atque conditione, vt ceu παραστάται [astites?] & satellites, suo assistant principi, suoque fungentes munere, ad eius se nutum componant atque accommodent, tamen ex aucta his causis deprauatione, eo euadat effera atque indomita vis cordis, vt si crescat cum ætate, & indulgentia roboretur, postea effractis repagulis omnibus, detrectata autoritate, excussoque rationis imperio, non solum sine ordine ruat, sed & mentem ipsam turbet atque excæcet, & voluntati vim faciat: tum incitata ea impetu suo eodem quo ipsa fertur, tum illo altero etiam herili dominio quasi de manibus violenter extorto, quod de toto primo & pulcherrimo imperio, post turbatam virium harmoniam, in solam cerebri locomotricem facultatem voluntas retinuit.
Quanta violentia enim hæc externa mœra, præsertim in naturis distortis, cogat, coniicet, & præcipitet in scelera & flagitia, nequicquam refragante ratione, nimis crebro cernimus & experimur.
Etsi enim natura moderatiores impetus facile persuadendo demulcet ac sedat, paulo efferatiores locomotrice cohibita compescit, tantisper donec deflagrent ac deferuescant: tamen à distortis atque indomitis vincitur sæpissime.
반대로 별들이 자기 본성에 낯설고 어울리지 않는 자리를 차지하거나 다른 별들의 반대되고 적대적인 광선에 맞으면, 비정상적이고 독성 있는 심장의 혼합과 고삐 풀린 힘들의 무리로 지배적 능력에 맞서 무장시킨다. 또 최초의 조상들로부터 전해 내려온 ‘아탁시아(ἀταξία)’, 곧 질서의 혼란을 크게 키운다. 이 혼란은 의지가 손상되면서 서로 조화를 이루고 일치하던 욕구들, 그리고 ‘헤게모니콘에 종속된 것들(τῷ ἡγεμονικῷ ὑποτεταγμένας)’, 곧 주도적 부분에 복종하던 욕구들을 갈라놓았다. 지금도 이 욕구들은 신의 제정과 명령에 따라 같은 능력에 종속되어 있다. 그 조건은 욕구들이 ‘파라스타타이(παραστάται)’, 곧 곁을 지키는 자들과 수행원들처럼 자신의 주인을 보좌하고, 각자의 직무를 수행하면서 그 주인의 뜻에 맞추고 따르는 것이다. 그런데도 이러한 원인들로 타락이 더해지면, 심장의 사납고 길들지 않는 힘은 이토록 심해진다. 나이와 함께 자라고 방임으로 강해질 경우, 마침내 모든 빗장을 부수고 권위를 거부하며 이성의 지배를 떨쳐 버린다. 그리하여 질서 없이 돌진할 뿐 아니라 정신 자체를 혼란스럽게 하고 눈멀게 하며 의지에 폭력을 가한다. 한편으로는 자신의 충동으로 의지를 자기가 향하는 곳으로 몰아가고, 다른 한편으로는 의지가 지닌 나머지 주인으로서의 지배권까지 마치 손에서 억지로 빼앗듯 강탈한다. 그것은 능력들의 조화가 깨진 뒤, 처음의 그 온전하고 아름다운 지배권 가운데 의지가 오직 뇌의 장소 이동 능력에 대해서만 간직하던 지배권이다.
이 외적인 운명이 얼마나 거센 힘으로, 특히 뒤틀린 본성의 사람들을 범죄와 악행으로 몰아넣고 내던지고 곤두박질치게 하는지, 이성이 헛되이 맞서는데도 그렇게 되는 모습을 우리는 너무나 자주 보고 경험한다.
실제로 의지는 본래 비교적 온건한 충동들은 설득하여 쉽게 달래고 가라앉히며, 조금 더 사나운 충동들은 장소 이동 능력을 억제하여 그 열기가 다 타고 식을 때까지 누른다. 그러나 뒤틀리고 길들지 않는 충동들에는 아주 자주 패배한다.