[PDF20] Non osculantur autem Filium Dei, & non confidunt in eo Vbiquitarii, qui ex Antichristi Spiritu & castris, cum Nestorio, immo Nestorio peius ita Christum diuellunt, & vnionem hypostaticam ἀδιαίρετον καὶ ἀδιάλυτον, indiuiduam & indissolubilem, ita dissoluunt, vt non modo, κατὰ παρίστασιν τοῦ λόγου, secundum assistentiam verbi, separatas duas naturas ac personas, quemadmodum in sanctis hominibus, Helia, Iohanne Baptista, Petro, Paulo, &c. sed duas etiam Deitates statuant, vnam communicantem, in qua est ὁ λόγος, verbum, de essentia Patris ab æterno genitus. Alteram assumtæ humanæ naturæ communicatam, quando cœpit illa nasci in vtero Mariæ virginis. Communicatam (inquam) vel creatione Ariana, vel confusione Eutychiana, à qua in semet ipsa habet humana natura, quæ sola & propria sunt Deitatis. Creatio Ariana nouam Deitatem inuehit numero & specie diuersam ab æterna increata, eoque plures Deos, & numina noua plura. Confusio Eutychiana, per communicationem seu effusionem idiomatum essentialium & inse- [PDF21] parabilium in naturam assumtam, quartam personam asciscit in Deitatem, quaternitatem, in Trinitatem, ex vtero Mariæ virginis: quia, quem in vtero genitum esse Ecclesia credit ac profitetur, secundum promissiones, in carne nostra, hunc proprietatibus inseparabilibus ab essentia, conformat & exæquat Deitati τοῦ λόγου, verbi, quod, nisi humana natura absorpta in Deitatem, fieri non potest. Vtroque delirio duæ Christo affinguntur diuersæ ac separatæ personæ. Nestoriano, in duabus naturis diuersis, diuina & humana: Ariano & Eutychiano, in Deitate duplici, vna æterna, altera in tempore producta aut creata; hoc tamen discrimine, quod Arianum delirium, per assistentiam, ac societatem creatæ Deitatis, humanam naturam conseruat cum Nestorio: Eutychianum, seu quod cum eo idem est, Vbiquitarium, eandem penitus destruit: quia exutam omnibus proprietatibus essentialibus, atque inseparabilibus, & finitis, nouis aliis naturæ diuinæ proprietatibus essentialibus infinitis, atque inseparabilibus ab essentia, eoque essentia ipsa induit, id est, tota essentia, & proprietatibus diuinis in Deum conuertit. Hæc deliria ἀντιφατικὰ, contradictoria, inter se, καὶ ἀσύστατα, quæ simul stare nequeunt, cumque veritate Scripturæ manifeste pugnantia, Vbiquitarii confundunt tamen in chaos vnum, & συγκλώθοντες τὰ ἀσύγκλωστα, conglomerantes quæ conglomerari nequeunt, conflant in vnam, solo titulo ac nomine personam Christi, quam re ipsa, & re veritate, vnam esse negant.
그러나 보편재론자들은 하나님의 아들에게 입 맞추지도 않고 그분을 신뢰하지도 않는다. 그들은 적그리스도의 정신과 진영에서 나와, 네스토리우스와 함께, 아니 네스토리우스보다 더 나쁘게 그리스도를 찢어 놓는다. ‘나눌 수 없고 풀어 버릴 수 없는’, 곧 분할되지 않고 해체되지 않는 위격적 연합을 그들은 이처럼 해체한다. 그들은 엘리야와 세례자 요한과 베드로와 바울 등 거룩한 사람들의 경우처럼, ‘말씀의 곁에 계심에 따라’, 곧 말씀의 함께하심에 따라 서로 분리된 두 본성과 두 위격을 설정할 뿐 아니라, 두 신성까지 설정한다. 하나는 나누어 주는 신성이다. 그 안에는 ‘로고스’, 곧 아버지의 본질에서 영원히 나신 말씀이 계신다. 다른 하나는 취해진 인간 본성이 동정녀 마리아의 태중에서 생겨나기 시작할 때 그 본성에 나누어진 신성이다.
나는 이 신성이 아리우스적 창조나 에우티케스적 혼합에 의해 나누어진다는 뜻으로 말한다. 그러한 혼합으로 인해 인간 본성이 신성에만 고유하게 속한 것들을 자기 안에 지니게 된다는 것이다. 아리우스적 창조는 영원하고 창조되지 않은 신성과 수적으로도 종류로도 다른 새로운 신성을 들여온다. 그리하여 여러 신들과 여러 새로운 신적 존재들을 들여온다. 에우티케스적 혼합은 본질적이며 분리할 수 없는 속성들을 취해진 본성에 나누어 주거나 쏟아 부음으로써, 동정녀 마리아의 태중에서 나온 네 번째 위격을 신성에 덧붙이고 삼위일체에 사위를 끌어들인다. 교회가 약속에 따라 우리의 육신으로 태중에서 나셨다고 믿고 고백하는 그분을, 본질에서 분리될 수 없는 속성들로 ‘로고스’, 곧 말씀의 신성과 같은 모습으로 만들고 같게 놓기 때문이다. 인간 본성이 신성에 흡수되지 않는 한, 이것은 이루어질 수 없다.
어느 망상에 의해서든 서로 다르고 분리된 두 위격이 그리스도에게 덧씌워진다. 네스토리우스적 망상에서는 서로 다른 두 본성, 곧 신성과 인성 안에서 그렇게 한다. 아리우스적·에우티케스적 망상에서는 하나는 영원하고 다른 하나는 시간 안에서 산출되거나 창조된 이중의 신성 안에서 그렇게 한다. 다만 차이가 있다. 아리우스적 망상은 창조된 신성이 함께하며 결합한다는 방식으로, 네스토리우스와 마찬가지로 인간 본성을 보존한다. 그러나 에우티케스적 망상, 곧 그것과 동일한 보편재론적 망상은 인간 본성을 완전히 파괴한다. 인간 본성에서 본질적이고 분리될 수 없으며 유한한 모든 속성을 벗겨 낸 뒤, 그와 다른 새로운 속성들, 곧 신적 본성의 본질적이고 무한하며 본질에서 분리할 수 없는 속성들을 입히기 때문이다. 그러므로 본질 자체를 입히는 셈이다. 다시 말해 본질 전체와 신적 속성들에 있어서 그것을 신으로 바꾸는 것이다.
이 망상들은 서로 ‘모순적’, 곧 서로 모순되는 것이며, ‘양립할 수 없는’, 곧 함께 성립할 수 없는 것들이다. 또한 성경의 진리와 명백히 충돌한다. 그런데도 보편재론자들은 그것들을 하나의 혼돈 속에 뒤섞는다. ‘함께 꼴 수 없는 것을 함께 꼬면서’, 곧 한데 뭉칠 수 없는 것을 한데 뭉치면서, 오직 호칭과 이름만으로 그리스도의 한 위격을 만들어 낸다. 실제로, 참으로는 그 위격이 하나임을 그들 스스로 부인하는 것이다.